 |
| Truskawki wypuściły sok |
Przed laty, gdy byłam jeszcze bardzo żywotna, posmakowałam ratafii domowej roboty (od Z.). Nie otrzymałam szczegółowej receptury, tylko słowna instrukcję, co mniej więcej i jak czynić należy. Przez trzy lata z rzędu ( robiłam ową nalewkę. Zaczynałam produkcję w czerwcu wraz z pierwszymi truskawkami, a kończyłam jesienią na ostatnich owocach z sadu. Pierwsza degustacja następowała w Barbórki*, na co z utęsknieniem czekały rozliczne me koleżanki, a przybyło ich w tym okresie, a jakże!
Trzeciego roku ("do siego roku" :) - samo mi się wpisuje:) ratafia, którą zwać mi raczej należy AMBROZJĄ (w hinduizmie AMRYTĄ) była najwspanialsza. Oprócz wykwintnego, głębokiego, owocowego smaku, nabrała wyjątkowo pięknego ciemnorubinowego koloru, stała się przejrzysta, klarowna i bardziej wytrawna (dodawałam nieco mniej cukru niż poprzednio). Trudno było nie naruszyć dymiona (czy baniaka, jak chcą niektórzy Pomorzanie) przed grudniowym świętowaniem! Ale "ćwiczenie czyni mistrza":) - mam tu na myśli i sztukę cierpliwości, i sztukę tworzenia szlachetnego trunku.
 |
| Mięsiste, słodkie jak lato, maliny |
Potem, czy to z lęku, że piłabym i piła, i przestać nie mogła, bo taka dobra, czy też ze zwykłego lenistwa (obstawiam to drugie) zaprzestałam działalności. Nie mogłam też sprostać potrzebom rynku, bo rosła jej popularność, a ja nie mam odpowiedniej piwniczki do przechowywania.
 |
| Agrest otulony cukrowym płaszczykiem |
W tym roku jednak zamarzyło mi się, by znów przywrócić zapomnianą tradycję.
START! Cały "wic" polega na tym, że nalewka powstaje spontanicznie, z tego, co dają sady i ogrody. Owoce musza być słodkie, najwyższej jakości, czyste. Ilość nie ma znaczenia.
 |
| Czereśniowo |
Zawsze zaczynam od truskawek.Obieram je z zielonych czapeczek i wrzucam do garnka zasypując "na oko cukrem" (wg upodobania). Na 2 kg truskawek dałam przykładowo pół kilograma cukru. Ustawiam garnek na parapecie w słońcu, by puściły sok. Cukier rozpuszcza się. Wtedy przekładam owoce z sokiem do właściwego naczynia (dymiona), wlewam tyle spirytusu, ile potrzeba do przykrycia tych owoców (nie mniej, nie więcej!), dosypuję całe opakowanie goździków. Kolejne etapy są podobne - pojawiają się porzeczki - zbieram, myję, zasypuję cukrem, pojawia się sok, przelewam do dymiona, dolewam spirytusu etc, etc. Można dodawać, to co mamy. W mojej ratafii są zawsze: truskawki, maliny, agrest, porzeczki czarne i czerwone, gruszki, wiśnie, czereśnie, trochę śliwek (ale bez przesady, bo zdominują smak, a ja preferuję dominację truskawek).
Można dodać też poziomek leśnych.
 |
| Porzeczki (czarne i czerwone) z ogrodu Mamy, świeżo oprószone cukrem |
Po zakończeniu produkcji, gdzieś w okolicach końca września, nalewka leżakuje w ciemnym miejscu. Nie należy być zbyt szybkim, tylko doglądać jej z czułością, "zamięszując" od czasu do czasu). W grudniu oddzielam owoce od reszty i przelewam przez gazę.
 |
| Maliny w białej sukience |
Butelkuję w ładne buteleczki z korkiem prawdziwie korkowym. I tyle. Nie jest to żadna filozofia, choć dużo się nagadałam, ale trzeba dać temu serce, jak wszystkiemu, czego się podejmujemy, bo tylko wtedy nasze działania mają sens.
 |
| Swojana Garden's Gallery |
Tak zaczęłam sezon 2012 (truskawki były suche, okazałe i słodkie, kupione na targu, a porzeczki z ogrodu mamy - te które ostały się po gradobiciu, resztę dokupiłam u Pani na targu w Dziedzicach.
Kto raz zrobi...ach, zresztą...:)
Podoba mi się świat. I dobrze mi u Mamy:)
*Barbórki - moje imieniny są w liczbie mnogiej, bo tak sobie to umyśliłam
